Permalink | Leave a comment  »

Τα γεγονότα είναι πλέον καταιγιστικά. Ειδικά αν τα παρατηρήσουμε σε σύγκριση με τους ρυθμούς που μας είχε συνηθίσει η πραγματικότητα τα προηγούμενα χρόνια. Φυσικά κανείς μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτό δεν αποτελεί ένα καινούργιο φαινόμενο αλλά είναι το περιεχόμενο και οι επιπτώσεις των γεγονότων που δίνει αυτή τη χαρακτηριστική αίσθηση του καταιγιστικού. Σύμφωνοι, αλλά είναι πλέον αντικειμενικές οι συνθήκες της κρίσης και αυτό έχει αλλάξει τόσο την ένταση όσο και το ρυθμό των εξελίξεων με ένα τρόπο καθολικό και αδιαπραγμάτευτο: γεγονότα έρχονται και παρέρχονται αλλεπάλληλα, χωρίς κάτι ή κάποιος να έχει τη δυνατότητα να τα συγκρατήσει, να προλάβει ερμηνείες και αναλύσεις που πιθανά θα πρόσφεραν χώρο στη ψυχραιμία, την αποσυμπίεση του χρόνου και του νοήματος. Πυκνά και ασταμάτητα, τα γεγονότα καταλαμβάνουν αλαζονικά το δημόσιο και προσωπικό λόγο, πνίγουν τον χρόνο και συμπιέζουν τις διαδικασίες ενσωμάτωσης τους στο συλλογικό μας υποσυνείδητο: παράγουν ένα κύμα ακατάσχετων συμβολισμών και ερμηνειών πριν καν τα κατανοήσουμε, τα κατατάξουμε, αφήνοντας μας άφωνους να χάσκουμε μπρος στην καθολικότητα του συμβάντος τους και την υστερία των ερμηνειών τους.

Όμως αυτή η μετάβαση σε μια ταχύτερη παραγωγή και διάθεση συμβάντων και συμβολικών φορτίων ίσως δεν είναι η σημαντικότερη αλλαγή που συντελείται στο πεδίο της κοινωνικής μηχανικής: πιο σημαντικό ακόμα φαντάζει το γεγονός ότι η ένταση παραγωγής των συμβάντων εντοπίζεται σε πολύ περιορισμένες "περιοχές" του κοινωνικού - σε τοπικότητες δηλαδή και όχι γενικές και μαζικές ζώνες του κοινωνικού: τα πογκρόμ μεταναστών, η αστυνομική βία, η εγκληματικότητα, οι κοινωνικές συρράξεις, η διαμαρτυρία, η βία που προκύπτει (ή χρησιμοποιεί σαν επίφαση, όπως θα σκεφτούν κάποιοι) ως αντίδραση στη βαρβαρότητα και την έκπτωση του πολιτικού και πολιτειακού μας συστήματος, είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά φαινόμενα που παράγουν αυτή την ακατάσχετη ροή των γεγονότων. Όμως, παρά την οριζόντια σχέση τους με το σύνολο της κοινωνίας, η εμφάνιση τους ως εμπειρίες είναι πολύ καθετοποιημένη βιωματικά, αφορά και εμπλέκει πολύ συγκεκριμένες ομάδες και "περιοχές" της κοινωνίας μας. Ο μόνος αγωγός που μοιάζει να ενώνει αυτά τα τοπικά γεγονότα με το ευρύτερο κοινωνικό πεδίο είναι η διαδικασία αναπαραγωγής τους ως θεάματα. Το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας μας παρακολουθεί σαστισμένο τα όσα συμβαίνουν χωρίς να έχει άμεση εμπειρία της ύπαρξης και συντέλεσης τους: συμβαίνουν εκεί έξω αλλά ενσωματώνονται στο συλλογικό της υποσυνείδητο μέσα από τη φιλτραρισμένη διαδικασία του θεάματος, με μια αίσθηση κινηματογραφικής εμπειρίας που ναι μεν προκαλεί συναισθηματικές και νοητικές αντιδράσεις, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν προσφέρει μια άμεση και καταλυτική εμπειρία σε σχέση με το κάθε γεγονός. Η βία π.χ. εμφανίζεται βιαιότερη ή ηπιότερη (ανάλογα το μέσο) και σχεδόν ελκυστική ως θέαμα, πονάει όμως λιγότερο ως εικόνα, σβήνει εύκολα τα ίχνη της σαν είδηση μέσα στην αέναη ροή των ειδήσεων. Αυτό που όμως πάντα μένει είναι μια γεύση ψύχωσης που η παραίσθηση του θεάματος (και όχι η συναίσθηση του πραγματικού γεγονότος) αναπαράγει ακατάπαυστα στο λόγο μας, στις ιδέες μας, στις ερμηνείες που ανταλλάσσουμε ως υστερικά υποκείμενα που μιλάμε για κάτι που μας ανήκει χωρίς όμως ποτέ να έχουμε την ευκαιρία ή τη δυνατότητα να το βιώσουμε πραγματικά. Αυτή η απόσταση από το πραγματικό γεγονός ήταν πάντα χαρακτηριστική της κοινωνίας του θεάματος: όσο όμως διευρύνεται σε συνθήκες κρίσης και το ζωτικό αυτό χώρο καταλαμβάνει ο φόβος και η σύγχυση, τόσο τελειοποιείται η ψυχωσική γυμναστική.

Permalink | Leave a comment  »

Ο Γιάννης Μπουτάρης και ο Γιώργος Καμίνης βρέθηκαν στο μάτι μιας υπέρβασης. Όχι τόσο δικής τους, όσο όλων όσων, έξω από κομματικές επιταγές και κατευθύνσεις, αποφάσισαν να στηρίξουν κάτι που μοιάζει πρωτοφανές για τους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας: την ανεξαρτητοποίηση της διαχείρισης τους από κομματικούς μηχανισμούς και την εγκαθίδρυση του πολίτη στον πυρήνα της αυτοδιοίκησης. Ρομαντική προσέγγιση; Ίσως, αλλά σε καμιά περίπτωση μη-ρεαλιστική, μια που σήμερα ξυπνήσαμε με το Γιάννη και το Γιώργο δημάρχους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Πριν λοιπόν διάφοροι αυτόκλητοι κομματικοί «νικήτες» αρχίσουν να κατασπαράζουν την ελπίδα που οι νίκες αυτές σηματοδότησαν, ας καταγράψουμε τι κατ’ ελάχιστο αναμένουμε από την υπέρβαση αυτή ως πολίτες και τι απαιτούμε και από τους δύο:

1. Πλήρη και Απόλυτη Διαφάνεια: Ξεκινήστε την καταγραφή απο τώρα. Επειδή την κασσέτα παραλάβαμε χάος την ξέρουμε απέξω πριν καν παίξει, φροντίστε να μας δώσετε τεκμηριωμένα στοιχεία και ξεκάθαρη αναφορά για το τι έχετε και έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Να το πούμε τεχνοκρατικά; Αναλύστε μας την υφιστάμενη κατάσταση. Δεν σας δίνουμε καμία περίοδο χάριτος: σας κάναμε τη χάρη να σας εκλέξουμε για να σταματήσουμε να κάνουμε χάρες σε πολιτικούς και να αναμένουμε να μας τις επιστρέψουν. Αν οι υφιστάμενες δημοτικές αρχές δεν σας βοηθούν σε αυτό το πολύτιμο χρονικά διάστημα μέχρι την επίσημη έναρξη της θητείας σας (1/1), καταγγείλτε ονομαστικά αλλά χωρίς εμπάθειες ποιός και πως το κάνει και φροντίστε για τις νόμιμες κυρώσεις αν και όπου υπάρχουν. Μόλις με το καλό αναλάβετε, ξεκινήστε από την επόμενη την πλήρη και αδιάκριτη δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων (οικονομικών, αποφάσεων, αναθέσεων) στο διαδίκτυο αλλά και στα λοιπά μέσα ενημέρωσης. Αν δεν το κάνετε αποτύχατε πριν ακόμη ξεκινήσετε.

2. Αξιοκρατία και Ανοιχτή Πρόσβαση σε Όλους: Καταρχήν επιλέξτε τους συνεργάτες σας αξιοκρατικά και με κριτήρια που αφορούν στο έργο που έχουν να υλοποιήσουν. Χωρίς κολλητιλίκια, εξυπηρετήσεις αλλά και κομματικούς ευνουχισμούς. Μην τυχόν δημιουργήσετε κλίκες, φέουδα, αυλές και παρατρεχάμενες ουρές που θα διαβρώσουν την εμπιστοσύνη μας. Κερδίστε με τη στάση σας αυτή και όλους όσους δύσπιστα, αλλά και πολύ δικαιολογημένα σε πολλές περιπτώσεις, απείχαν. Μη ξεχνάτε ότι είστε μεν δήμαρχοι, αλλά μιας ελάχιστης μειοψηφίας που ακόμα και αυτή σε πολλές περιπτώσεις σύρθηκε με βαριά καρδιά στο παραβάν: το μεγαλύτερο σας χρέος είναι αυτό απέναντι σε αυτούς που απείχαν. Ανοίξτε τις δομές και τις λειτουργίες του δήμου σε όλους ανά πάσα στιγμή και κάντε μας να νιώσουμε ότι ο δήμος ανήκει έμπρακτα σε μας.

3. Μελέτη και Στρατηγικός Σχεδιασμός: την επιταγή που λάβατε να διοικήσετε τις πόλεις μας, τη λάβατε τη στιγμή που η ΤΑ είναι αντιμέτωπη με τη θεσμική της μετάλλαξη. Ο Καλλικράτης σηματοδοτεί μια σοβαρή ανακατονομή (καλή ή κακή, άλλη υπόθεση..) των αρμοδιοτήτων σας. Φροντίστε να μάθουμε αναλυτικά τι σημαίνει αυτό, όχι εκ του αποτελέσματος, αλλά με έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση που θα μας βοηθήσει τόσο να σας στηρίξουμε όσο και να σας ελέγχουμε σε κάθε σας βήμα. Σχεδιάστε και ενημερώστε μας για το πως, το τι και το γιατί το κάνετε. Δε θα συγχωρήσουμε προχειρότητες, αυθαίρετες αποφάσεις, ατεκμηρίωτες πρωτοβουλίες που επηρέαζουν την καθημερινότητα μας. Για να το πετύχετε αυτό μελετήστε, διαβάστε, ενημερωθείτε: από σήμερα κιόλας, ακατάπαυστα, με προσοχή, με καθαρό μυαλό και συνέπεια. Αποφύγετε τα δημοσιοσχετίστικα και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και δείξτε μας ότι εισάγετε ένα άλλο Λόγο και ένα άλλο ύφος όταν μας μιλάτε για τη διαχείριση και τη διαμόρφωση της πόλης μας και της ζωής μας.

Γιώργο και Γιάννη, η πλειοψηφία όσων ψήφισαν αποδέχτηκε τα πολιτικά σας προγράμματα. Επειδή όμως στην ελάχιστη, ευνουχισμένη από τη λαίλαπα της επικοινωνίας και θολή από τον πολιτικό ορυμαγδό προεκλογική περίοδο, οι πολίτες δεν προλαβαίνουν να κατανοήσουν τι αυτά ορίζουν, φροντίστε να μάθουμε και γρήγορα. Και πιστέψτε μας ότι αν προδώσετε τις ελπίδες μας, με όση ετοιμότητα και αμεσότητα μας βρήκατε στο πλάι σας, με άλλη τόση και ακόμη περισσότερη θα μας βρείτε απέναντι σας. Έχετε μια χρυσή ευκαιρία να εγκαθιδρύσετε μια πολιτική στάση που στον πυρήνα της κατοικεί ο ανώνυμος πολίτης. Μην την σπαταλήσετε, θα μας εξαγριώσετε.

Σιδέρενια Μυαλά και Καλή Δύναμη!

Permalink | Leave a comment  »

Aging systems of thought eventually encounter the conditions of their existence. This dramatic process is mainly experienced as a type of eternal and ever-recurring conflict between the old vs. the new systems of thought. It is a ubiquitous confrontation as it, in principle, embraces all possible micro-conflicts between discursive utterances of what is coming-to-being vs. utterances of what has been present and already proliferated in Logos. The former set is a force of altering and canny innovations in discourse that gradually takes shape in formalizations of expressions, which enters the plain of thoughts either in an aggressive or in a conciliatory fashion, stepping on the very foundations of its predecessor, undermining its structural consolidations, exposing its limits, wearing out the edges of its argumentative infrastructure. 

Seen through the impossible standpoint outside Discourse, this clash appears to be primarily a spatial experience on the surface of Time, rather than simply a process of Reason. As such, it involves a consummation of space-in-time, of a taking over of time, which so far has been allocated to the proliferation of the aging system of thought, by the new intruding formations that attempt to invade the plain of Discourse in all possible ways. This precise moment has a timeframe that by no means can be measured in traditional terms, for it can last longer than in terms of defined historical periods. Nevertheless, when this clash of systems is taking place, we are offered a wealth of revelations about the discursive formations’ characteristics and their patterns of circulation and formalization: their very conditions of existence are exposed and challenged, not only in the classic sense of confronted arguments and negotiations, but also in the sense of a space-in-time invaded/managed by the process of confrontation itself. One will claim that this is obviously a continuous process in the discursive plain but yet one needs to notice that it always varies in terms of magnitude, force and expression. These variations are of great importance for the study of the tissue of History as well as for understanding the inevitable character of the process as such.

But the above-described process reveals another important and underestimated condition: that of an ever-present gap, which despite being commonly experienced as a distance in discourse (thus, a so-to-speak spatial parameter), a gap which seems to have a temporal nature, a temporal core: a core produced in Time and of Time. The study of the temporal aspect of the gap that occupies the space between competing discourses that promote different systems of thought is an act of liberating a genealogy of understanding and interpreting the conditions of their existence, an act of unveiling the temporal nature of their appearance and their dependencies on the merciless process of coming-to-being, without easily falling for the attractive explanations of competence, integrity and consistency between competing systems. This theoretical shift should be just experienced as a structural shift on the level of analysis, an opening up of the lens of Meaning and in order to reveal its accountable temporality.  

Permalink | Leave a comment  »

(as we know it)

The Political is suffering. It is suffering its own demise. Having been the ground of representations, having had the control of power, having claimed its central role in governance, it forgot it also had to manifest its effectiveness and its right to withhold these powers. Thus, the Political has proven to been arrogant. This arrogance is documented in its own attempts to negate and/or to resist all criticism referring to the fundamentalist character of its (essentialist) self-determination. This negation is all-embracing and ever-resisting: it stands against all alternative signifiers that struggle to have a share of its powers: social formations, cultural expressions, public discourses - all valid human expressions of representation/power/governance that seek to produce meaning and diffuse it with and through different means, forms and structures than those of the bureaucratic and narcissist patterns of the Political.

Yet, negation and resistance are counter-productive. They are regularly deductive, often inductive and definitely seductive. The Political, in its very moment of suffering, refuses to subject itself in a process of re:arrangement, of re:allocation, of re:orientation of its meaning. It resists analysis. Against the prospect of its redefinition, it beholds Law as its primordial asset and poses it as an armor of references ready to repulse any objections: a deo rex, a rege lex.

But the production of meaning and its free dispersion at all directions is the fundamental pattern designating the movement of human history. All counter-productive formations (discursive or non-discursive) had and will never be able to totally control the flow of the production of meaning. For the latter, always finds its way in knowledge, even in forms that appear latent and marginalised. Mainstreaming these oppressed forces that proliferate meaning outside the sphere of the demised Political, is like placing a self-reflecting mirror in front of its face, it is a step towards the (always historical) moment of its discursive arrest. This task asks for our support and creative force: we need to make it happen.

Permalink | Leave a comment  »

The Social has no end. It regularly has means of different kinds: of conduct, of misconduct, of power, of control. Round means of these types, a series of conflicts rise. Each conflict, no matter how micro or macro it may be, involves only aspects of the Social. There never is one single conflict to comprise all conflicts in the landscape of the Social. But there are myths of conflicts that claim to do so. This mythic claim, whenever it appears, functions as the origin of conflict as such. Because it produces an aspiration of an end: an end as scope and an end as a conclusion. Through this aspiration, conflict reproduces imaginaries and desires. And by attempting to fulfill its aspiration, it acts against the constant flow of the Social: conflict tries to interrupt this vital flow, to arrest it within the imaginary conclusion that it aspires: namely, it attempts to castrate it. 

Permalink | Leave a comment  »

Greece 1.0 is full of junk info: useless info on how to go around things and never confront them directly, info about infos with no content whatsoever, content without context, content that invents and imposes contexts as reality. The game is superficial in-itself and as such it is seductive. Being seductive has been the essence of our 1.0 version. In politics, in society, in business, seduction has been the code of our contact. And as all essence, it is apparently lacking a center and a core. It is a pattern that searches discursive anchors, a method of defiance to all truth. We have a name for that game in version 1.0: we call it services - this is what we buy, sell, exchange. We became consumers/traders of no content, with no context, in a market that we invented and recycled at a borrowed pace, a pace dictated by imported habbits, methods, money and technology.

While becoming good consumers/traders in v.1.0 we never learnt how to be citizens. We always have been amateur dissidents. In the light of this habbit, we lack resources. In-and-for-themselves resources, that will offer us ways and means to transform ourselves from amateur dissidents to citizens. Maybe there needs to be a middle passage in that dialectical turn: maybe we need to learn how to be professional dissidents in order to get a hint of what citizenship is all about. But then again, what kind of political culture do we have at hand to take our task as pro-dissidents seriously? No resources means no references. No references means no education. No education means shut the fuck up and start listening: it is time to listen. It is time for some R&D for Greece 2.0.

Permalink | Leave a comment  »

I am preposterous

Permalink | Leave a comment  »